ဘိုဟီးမီးယန္း လိုက္ဖ္စိုင္ကယ္လ္ - 24 July 2009 - ဘေလာ့ဂ္စာမ်က္ႏွာ

ေ႐ြ႕ လ်ားမိုးတိမ္ ေလႏွင္ရာလြင့္ခဲ့လိုက္တာ
ဗန္ဂိုး ရဲ႕ ဆိုက္ပရပ္စ္ အပင္ေတြလိုလို....
႐ုပ္႐ွင္ျမိဳ႕ ေတာ္ရဲ႕ ဘိုလီဗာ့ဒ္ ညလမ္းေဘးလိုလို...
ကာနီဗဲလ္ လိုလို...
ရန္ကုန္သႀကၤန္လိုလို...အို...
ငါ့ရင္ထဲမွာေတာ့ ငါ့အိပ္မက္ေတြကို သိမ္းထားတုန္းပဲ..။

ခံစားမွဳ အခ်ိဳ႕ ကို သိမ္းထားျပီး
အခ်ိဳ႕ ကိုငါ....ဗ်စ္ရည္နဲ႔အတူ
ကမၻာႀကီးကို စြန္႔ႀကဲခဲ့တယ္...
ေခါင္းစဥ္တခ်ိဳ႕ တပ္ျပီးေတာ့ေပါ့...။

ဟိုျခစ္ ဒီျခစ္ ခဲတံတိုတို
အဆက္မျပတ္ ခရီးႏွင္ခဲ့
ျဖဴလႊလႊ မ်က္ႏွာျပင္ေပၚ...
ပီကာစာ ကိုအားက်မိတဲ့အမွားေတြ
အခုေတာ့...
ျပင္မရတဲ့အမွားေတြက အမွဳိက္ပံုးထဲမွာ၊
ေဆးလိပ္တိုေတြက ငါ့ေဘးမွာ...။

က်ဳပ္မုန္းတဲ့ နာရီလက္တံဘ၀ေတြ...
ဆီလို ေရလိုဘ၀ ကိုအားက်မိသလိုလို။

ေနမ၀င္တဲ့ ျမိဳ႕ ေလးကိုလည္းေရာက္ဖူးခ်င္...
ဂႏၲ၀င္ ကာဆပ္ဘလန္ခါ ကိုလည္းေရာက္ဖူးခ်င္....
ပင္လယ္ထဲမွာ သေဘၤာငယ္ေလးနဲ႔ တစ္ကြ်န္းျပီး တစ္ကြ်န္း...ျပီးတာ့ တဟီတီ အထိေပါ့...
ေရပူစမ္းထဲမွာ ၀ိုင္ရစ္ျပီး တစ္ေမွးေလာက္အိပ္ခ်င္ခဲ့...
ေအာ္ပရာပြဲ ကိုသူမနဲ႔အတူႀကည့္ခ်င္တယ္...
ေရာမျမိဳ႕ ကိုသူမနဲ႔ေလွ်ာက္လည္ခ်င္တယ္...
လက္တင္ဂစ္တာ သံစဥ္ေတြႀကားမွာ သူမရဲ႕ ေနာက္ဆံုးတြဲကေဖာ္ ျဖစ္ခ်င္တယ္...
ျပီးေတာ့....ျပီးေတာ့....ျဖစ္ႏိုင္ရင္ စိတ္ကူးမယဥ္တတ္သူ တစ္ေယာက္ျဖစ္ခ်င္တယ္...
ဒါ တစိတ္တပိုင္းရဲ႕ တခ်ိဳ႕ တေလ...
အခုေတာ့... အသြားအလာခ်ိဳ႕ တဲ့လြန္းတဲ့ လမ္းေဘးပလက္ေဖာင္းေပၚမွာ
ကားႀကံဳထုိင္ေစာင့္ေနတုန္းပဲ...
အခ်ိန္က သုညနာရီခြဲ ။

ရပ္ ေနတာ မေကာင္းလို႔
က်ဳပ္ လမ္းထေလွ်ာက္မွ
"လမ္းေလွ်ာက္ေနတဲ့ သၤခ်ိဳင္းမွတ္တိုင္ေတြကို လူဟုေခၚသည္" တဲ့
ေမ့သေလာက္႐ွိေနတဲ့စာအုပ္ထဲက ဒႆနစာသား...
႐ုတ္တရက္ႏိုးထအသက္၀င္ခဲ့။

ဒီမွာ မိတ္ေဆြ...
လသာရက္နဲ႔ ေနထြက္ရက္ဘယ္ဟာက ပိုမ်ားသလဲ??
က်ဳပ္လည္း လူသားမို႔
ထင္ရာေတြလုပ္ျပီး မထင္တာေတြျဖစ္ခဲ့မိမယ္ထင္ပါ့...
မေရာင့္ရဲတတ္လို႔ ေသာက္တလြဲေတြလည္းအမ်ားႀကီးေပါ့...
မုသားေတြကိုလည္း သူမ်ားေတြလိုဘဲသံုးခဲ့မိေပါ့...
အိမ္မက္ေတြနဲ႔ ႀကိတ္႐ူးခဲ့လို႔ စိတ္ကူးေတြလည္း ယဥ္ခဲ့မိေပါ့...
စူးစမ္းခ်င္စိတ္ေတြေႀကာင့္ အ႐ူးအႏွမ္း အထင္ခံခဲ့ရေပါင္းလည္းမနဲေလေတာ့
အသက္႐ွင္ေနသေ႐ြ႕
အမွားေတြကို စကားေတြနဲ႔ဖံုးဖို႔ ႀကိဳးစားေနရအံုးမတဲ့လား...။

အို..ဘုရားသခင္
မေန႔ကနဲ႔ မတူတဲ့ မနက္ျဖန္မ်ားကို ပိုင္ဆိုင္ခြင့္ေပးပါ..။